27 september 2016

Kimono of nono?

‘Jij moet niet betalen,’ zei hij. Ik was 18 jaar, stond aan de ingang van een Sint Lukas feestje en droeg een zwart Chinees kleedje met geborduurde bloemen en een rood biesje. Dat en een groot vraagteken op mijn gezicht. ‘Het is een verkleedfuif,’ verklaarde hij. ‘Wie verkleed is, moet niet betalen.’ Met veel zwier haalde ik 5 euro uit mijn handtas. ‘Ik ben niet verkleed,’ riep ik luid genoeg om de boven de beats uit te komen. ‘Dit is mijn outfit.’ Toegegeven: ik was beter ‘verkleed’ dan sommige mensen die écht verkleed waren. Ach, het werd een verhaal dat ik af en toe zou vertellen. Een verhaal waar ik onlangs weer aan dacht toen ik voor de zoveelste keer mijn blauwe vintage kimono uitprobeerde voor de spiegel en hem toch terug hing.
Letterlijk betekent kimono ‘iets om aan te doen’. Was het maar zo simpel. We leven in tijden van politieke correcte artikels over cultural appropriation of culturele toe-eigening. Waardoor ik mij de vraag stel:  is het oké om als blanke vrouw een kimono te dragen? Of is dat culturele toe-eigening?
Moest een Aziatische vrouw in een kimono op kantoor verschijnen, zouden we haar wereldvreemd en traditioneel vinden. Niet ‘aangepast’ genoeg. Maar als ik in hetzelfde kantoor toekom gekleed in dezelfde kimono, dan is mijn kledingkeuze fashion, artistiek en edgy. 1 kimono, 2 gewichten.
Maar reduceer ik als blanke vrouw de kimono niet tot gewoon een coole outfit of zelfs verkleedkledij door hem uit zijn context te halen en niet stil te staan bij de symbolische, geschiedkundige en culturele waarde ervan? En is dat dan niet ongelofelijk respectloos?
Dagelijks voorbeelden genoeg in mijn newsfeed: de cornrows van zwarte vrouwen worden pas hip bevonden door mainstream media eens de blanke vrouwen de stijl adopteren. Blanke hip hopster Iggy Azalea heeft geen interesse voor de Black Lives Matter beweging, maar pikt wel gretig elementen uit de zwarte cultuur om een carrière uit te bouwen. (Ik moet denken aan de quote van actrice Amandla Stenberg: “What would America be like if we loved black people as much as we love black culture?”) En die Indische bindi’s die Gwen Stefani droeg in de jaren ‘90, was dat oké omdat ze ooit iets had met haar Indische bassist? Moet ik mij een Japans lief zoeken?
Voor je met je ogen rolt en zegt dat de wereld te politiek correct wordt, een vraag: ben jij een Nirvana fan? Ooit al een puber zien rondlopen in een Nirvana shirt uit de H&M? En net zoals ik willen vragen: ‘zing 3 nummers van Nirvana,’ omdat je weet dat het antwoord in de meeste gevallen ‘wat is een Nirvana?’ gaat zijn. Ze reduceren een van de meest invloedrijke bands uit de jaren ‘90 tot een outfit die goed pakt op Instagram.
Natuurlijk kunnen sommige pubers Nevermind van voor naar achter meezingen, maar een groot deel weet niet wie Kurt Cobain is, creëerden geen altaar voor hem in hun tienerkamer en schreven geen ‘Nirvana’ op hun gitaar met hun eigen bloed tot afgrijzen van hun moeder en de gitaarleraar in de Muziekacademie van Zaventem… Maar ik wijk af.
Wat ik wil zeggen: mijn eigen Nirvana shirt voelt minder waardevol nu ik weet dat mensen het dragen zonder de betekenis ervan te appreciëren. Het is culturele toe-eigening van den Aldi, maar misschien helpt het als inleving.
Zoals die keer dat halfzus van de Kardashians Kendall Jenner een Slayer shirt droeg:


Kendall Jenner and Slayer's Gary Holt (Photo: 9GAG)
Kendall Jenner and Slayer's Gary Holt (Photo: 9GAG)
Terug naar de kimono. In mijn blanke vriendenkring zou niemand ervan opkijken. Another day, another outfit. Iedereen weet dat ik Japanners niet belachelijk wil maken, maar juist bewondering heb voor het vestimentaire onderdeel van hun cultuur. Maar stel dat ik de stad in trek en enkele Japanners tegenkom, zou ik mij heel ongemakkelijk voelen. Alsof ik iets van hen gestolen heb. Iets dat enkel oké is in een witte context, is eigenlijk niet oké. Zoals een ‘onschuldige grap’ vertellen over iemand van een andere etniciteit, maar diezelfde mop NOOIT vertellen waar iemand van voorgenoemde etniciteit bij is, omdat die beledigd zou zijn. Wel, is die mop dan écht zo onschuldig?
Vergelijk het met pasta maken voor een echte Italiaanse mamma. Je wil het goed doen, respect hebben voor de pasta en er niet gewoon een pot Miracoli over gieten en opeten met mes en vork. Ben ik een pot Miracoli? Ben ik voor Japanners even irritant als onwetende tieners met een Nirvana shirt voor mij?
Ik loop al enkele maanden met de vraag rond (durf nu nog eens zeggen dat het oppervlakkig is om met kleren bezig te zijn) en mijn voorlopig antwoord met betrekking tot de kimono is dit: ik zie het in dit geval als een vorm van culturele appreciatie. (Misschien denk ik morgen weer dat dat een opportunistische beslissing is, ik heb dit stuk al tientallen keren herschreven.) Dries Van Noten verwerkt vaak Oosterse elementen in zijn collecties en wel, in de collectie die mijn kleerkast is, zitten ook wat Oosterse invloeden. Wanneer ik de kimono draag als kleed zoals het bedoeld is, zie ik er verkleed uit. Alsof ik gratis zou binnen mogen op dat Sint Lukas feestje. Het klopt niet.
Dus vond ik een compromis en draag ik hem zo:


Naast een onopgevoede rosse kater. En als jas.

Als een Oosters element in mijn internationale kleerkast.
Culturele toe-eigening: gaan we er te ver in of worden we als mensen gewoon slimmer en empathischer? En kan ik volgens jullie in mijn kimono de straat op of ben ik gedoemd om hem als kamerjas te dragen met extra zakken voor mijn sigaretten en schroevendraaier à la Bessie Glass in J.D. Salinger’s Franny & Zooey?
Laat het mij weten! En voeg Fanny & Zooey toe aan uw goodreads lijst. Echt.


x

lenalena


17 februari 2016

Naakt is gevaarlijk

Dit is mijn theorie: je kan verlust worden op iemand in een naaktsauna, maar nooit verliefd. Kleren zijn namelijk ZO belangrijk. Dat klinkt oppervlakkig, maar eigenlijk is het gewoon logisch. Ze onthullen dingen die de drager zelf niet bewust wil prijsgeven. Kledij is een graadmeter die je kan behoeden voor slechte keuzes in je liefdesleven.

Laat mijn persoonlijke ervaring een waarschuwing wezen. Ik was negentien. Mijn weekend begon op donderdagavond en eindigde maandagochtend. Fiero’s drinken tot ik overgaf en geilen op de mysterieuze barman met het donkere haar en het stijlvolle petje. Het verhaal speelt zich af in een populair danscafé, maar het had evengoed het begin van een Jane Austen roman kunnen zijn. De 2 hoofdpersonages leefden in gescheiden werelden: hij mocht niet over en ik niet achter de toog. We leefden van steelse blikken en een occasionele stiekeme brief (oké sms). Ik zag enkel zijn prachtige hoofd en veelbelovend bovenlichaam dat gehuld was in een beige hemd met daarop het logo van het café. Wat ik intussen geleerd heb: een man in uniform is exact hetzelfde als een naakte man. Hun outfitkeuze zegt met andere woorden NIKS over hun persoonlijkheid of de dingen die hen interesseren. DANGER.

Op een avond was het zover. Ik stond met mijn vriendinnen te dansen en Gin Gini’s te drinken toen De Barman plots naast me stond. Zijn shift zat erop en of we samen ergens anders gingen? YES! We hadden het obstakel (de toog) overwonnen! Als ik Jane Austen kon geloven, zou onze happily ever after NU beginnen. Dat was ook zo, voor heel even dan toch.

Zijn onwaarschijnlijk mooie gezicht kon de aandacht niet afleiden van zijn zelf gekozen outfit. De Barman droeg een zwarte col roulé (so far so good), een lichtblauwe veel te spannende jeans (slecht voor zijn zaad, zorgen voor later) en (klaar om naar adem te snakken?) Buffalo’s. Hoe ik dat zag in een donker danscafé? Ze reflecteerden in het donker. In dat schijnsel zag ik een blik vol medelijden bij mijn vriendinnen. Ik dacht aan Pride & Prejudice en vermande mezelf. Hij kon nog steeds mijn Mister Darcy zijn die net als in het boek door zijn discreet en onbaatzuchtig gedrag ten voordele van oa de familie Bennett verkeerdelijk als een arrogante bedrieglijke aansteller aanzien werd. Misschien droeg De Barman Buffalo’s om buiten mijn weten de eer te beschermen van mijn familie…? Maar ik twijfelde. Want zelfs dát verklaarde niet waarom ze reflecterend waren.

Ik zette door. Want afknappen op iemand omwille van een slechte schoenkeuze, is dat niet fouter dan de schoenen in kwestie? Daarbij had ik al vaak gehoord dat vrouwen met hun lief gingen shoppen om ze aan te kleden zoals zij dat graag wouden. Al geloofde ik daar niet in. Ook al zou ik die schoenen van zijn voeten krijgen (spoiler alert: dat lukte en niet alleen de schoenen), dan nog zou hij in zijn hart de man blijven die zijn Buffalo’s mist. En wie ben ik om hem die te ontzeggen? Misschien bestond er ergens wel een meisje dat even dol was op hem als op zijn Buffalo’s (spoiler alert: dat meisje HAD hij al bleek achteraf). Maar toch zette ik door. Hormonen en al.

De les die ik leerde? Gatlelijke kleren maken in sommige gevallen écht de man. Mijn straf om niet naar mezelf te luisteren? Paarse tepels. Geen allergische reactie op de Buffalo’s, De Barman had gewoon meer zuigkracht dan een Dyson. Tot zover de gelijkenissen met een Jane Austen roman.

Ik besef ook wel dat je ten opzichte van sommige kledingstukken wél tolerant kan zijn. Zowat iedere slanke man die ik ken, draagt extra large. Dat is een foutje. Buffalo’s en Mickey Mouse dassen? Dat is een statement.

Tegelijkertijd hoop ik dat niemand ooit te snel oordeelt over mij op basis van mijn schoenen. Deze babies kunnen suggereren dat ik hoop om mee te doen met het volgende seizoen van RuPaul’s Drag Race. Terwijl ik gewoon te lui ben om mijn broeken korter te maken en dusplateauzolen draag. 

In tegenstelling tot De Barman WEET ik dat mijn schoenen eigenlijk lelijk zijn. Maar hallo, ze glitteren. 

Wat denken jullie: maken sommige kledingstukken de man/vrouw? Ooit al verliefd geworden op een naakte man of vrouw? En hoe liep dat af? Ooit al iets gehad met een man met Buffalo’s? Ook geëindigd met paarse tepels? Dan deden we het waarschijnlijk met dezelfde. Misschien zijt gij wel dat lief van hem? Sorry dan!

Toedels,


Lenalena

8 januari 2015

De afslagbak.

Al jaren gaat het zo. Ik ga shoppen met vriendinnen. Ze zien iets lelijk in het rek hangen en kijken ernaar met een gezicht dat ik persoonlijk reserveer voor een aflevering van Embarassing Bodies op Vitaya. Een gezicht alsof je net zure melk geproefd hebt. Bekomen van de eerste schok nemen ze het stuk toch uit het rek, houden het voor zich, lachen er wat mee en nemen eventueel een foto om achteraf te delen op sociale media met de hashtag #gatlelijk.

Maar dan verandert er plots iets in hun uitdrukking. Hun ogen en mond sperren zich wijd open. Beter gekend als het glorieuze moment van de goddelijke ingeving. De vriendinnen draaien zich naar mij. En zonder een greintje schuldgevoel over de gruwelijke woorden die ze net spraken over het kledingstuk in kwestie zeggen ze : ‘Lenalena, niks voor u?’Waarop ik vaak reageerde met: ‘het is niet omdat het lelijk is en in de afslagbak ligt, dat ik het mooi ga vinden.’ Ik wou me beter voordoen dan de afslagbak. Maar echt? Ik bén de afslagbak.


Toen ik vorig jaar in (topboek, gratis tip!) D.V. van Diana Vreeland volgende quote las, beleefde ik een klein aha-momentje.
"Vulgarity is a very important ingredient in life. I'm a great believer in vulgarity-if it's got vitality. A little bad taste is like a nice splash of paprika. We all need a splash of bad taste-it's hearty, it's healthy, it's physical. I think we could use more of it. No taste is what I'm against."                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Diana Vreeland

 
Diana Vreeland in mijn droomwoonkamer.
Ik kleed me inderdaad vaak niet helemaal volgens de conventies van de goede smaak. Omdat ik het bevrijdend vind om een outfit af te maken met of volledig op te bouwen rond een ghetto en/of vulgair detail. Luipaard, glitter, gouden kettingen, kletterende armbanden. Het brengt wat humor in je outfit en toont dat je het allemaal niet zo serieus neemt. Het geeft je controle. Alsof je jezelf al onderuit haalt nog voor iemand anders het kan doen.
Onlangs in Oostende was ik zo gelukkig. Ik vond zwarte vintage Gianni Versace booties met gouden kettingen. 




Ze zouden perfect passen bij het lange luipaardkleed dat ik onlangs op weg naar de Delhaize kocht in een Russische hoerenwinkel. (Een kleed dat ik intussen al droeg op een trouwfeest en waar de woorden ‘Russische hoer’ niet –ik herhaal NIET- gebruikt werden om het kleed te complimenteren. Dat bewijst: het draait allemaal om context.) Maar waarom ik nog het meeste blij was met de schoenen? Ze zouden niet misstaan op Fran Fine.


Fran Fine van The Nanny. Mijn stijlicoon. Steeds een tikkeltje trashy gekleed. De reden waarom ik naar de heruitzendingen blijf kijken. Terwijl mijn lief wat verder zijn hoofdtelefoon opzet. Het geluid van haar stem maakt hem gek. Maar het volume van haar outfits? Daar kan hij gelukkig mee leven.

Hij ziet het: Nanny Fine heeft stijl. Een stijl. Misschien niet de jouwe. Maar stijl sowieso. En dat is beter dan geen stijl. Je slaat de bal beter volledig mis dan de bal onaangeroerd te laten liggen.

Lekker trashy. Luid. Ongegeneerd. Mijn vriendinnen kenden mij blijkbaar beter dan ik mezelf. Bij het afrekenen van de schoenen vroeg ik 25 euro korting. En ik kreeg ze. Ze noemen mij niet voor niks de afslagbak.

x

Lenalena

PS: Wat vinden jullie van een tikkeltje slechte smaak om een outfit af te maken? En wie is jullie onwaarschijnlijke stijlicoon? Vertel!

19 september 2014

Dronken shoppen.


Het fenomeen is sinds de intrede van het internet geen taboe meer. Je hebt het misschien zelf al meegemaakt: na het eten nog wat glazen wijn drinken, met je lief naar The Wire kijken en vaststellen dat je eigenlijk écht niet kan volgen. Soit, het is bon ton om naar The Wire te KIJKEN. Niemand specifieerde dat je het ook moet snappen. Maar omdat je niet het g evoel wil hebben dat je een hele avond doelloos naar een scherm hebt zitten staren, klap je je laptop open. Met enkele klikken shop je licht beneveld een nieuwe outfit bij elkaar. Enkele dagen later belt de postbode aan. 'Voor mij? Zeker?' En dan komt het langzaam allemaal terug. Dronken jij kocht voor nuchtere jij een nieuwe outfit. SURPRISE! 

Ik maakte het zelf ook mee. Maar dan op klaarlichte dag net na de middag. Op de Dansaertstraat. Dronken.
 
Het is intussen vier jaar geleden. De duurste winkel waar ik op dat moment binnen durfde, was een Sandro tijdens de solden. Een boetiek à la Stijl was een no-go. Maar die bewuste dag zeiden mijn vrienden Ouzo, Bailey’s en rode wijn: go-go.
 
Hallelujah –de ecobewuste kledingzaak van Stijl-oprichtster Sonja Noël- was de eerste boetiek die ik tegenkwam op de weg van het restaurant naar het station. Maar zullen we afspreken dat binnengaan een bewuste keuze was en dat ik zelfs in dronken toestand groener ben dan Mieke Vogels en Kermit samen? Check, dat komt bij de ‘extra vaardigheden’ op mijn CV.
 
Zoals in alle highbrow boetieks ter wereld hangen er in Hallelujah veel te weinig kleren. Waardoor de verkoopster snel klaar is met opruimen (alsof je als klant al iets overhoop zou  DURVEN gooien) en dus niks anders te doen heeft dan naar jou kijken terwijl jij de verschillende stoffen eens aanraakt en doet alsof wat er op het prijskaartje staat allemaal heel schappelijk  is. Extra vaardigheid nummer 2.
 
Maar in mijn dronken bui ging ik iets te ver. Ik deed alsof de prijs van een leren kleedje ZO oké was dat het geen kwaad kon het eens te passen. Voor ik het wist waren de verkoopster en ik beste vriendinnen en MOEST ik het kleedje wel kopen. Dat ik niet genoeg geld had was geen probleem. Ik kon een voorschot van €100 betalen en het kleedje voorlopig daar laten. Ik kreeg zelfs korting. Friends for life.
 
Mensen die naar Ikea gaan, hun kind in het ballenbad laten spelen en zo blij zijn met hun nieuwe zetel dat ze hun kind in het ballenbad vergeten tot ze thuiskomen en een telefoontje krijgen van de ballenbadverantwoordelijke van Ikea: ik snap VOLLEDIG hoe jullie je voelen. Enkele weken na mijn dronken aankoop kreeg ik telefoon van mijn nieuwe beste vriendin. Wie? Van Hallelujah! Of ik nog wist dat er een kleedje voor mij gereserveerd was? Huh? En of ik kon langskomen om de resterende €250 te betalen? SURPRISE!
 
Pas op, ik ben nog altijd fan van het kleedje. Maar toen ik tijdens het inpakken voor de verhuis meedogenloos mijn garderobe sorteerde, dacht ik: kak. Ik heb het nog maar 4 keer gedragen. Er een jas over aandoen, zou een goed idee zijn... als ik toegelaten wil worden tot een American Football team. (Spoiler alert: NIET mijn plan) Het is voor mijn doen ook nogal grafisch ontwerperig (lees: strakke lijnen) terwijl ik meer een The Nanny ben (lees: goud en luipaard).
 
 
Een eerste dure aankoop wordt meestal gerechtvaardigd door het veelvuldig dragen van het kledingstuk. Bij mij werd het gerechtvaardigd door alcohol. Toegeven dat mijn eerste dure aankoop ooit misschien wel een miskoop was, is bijna gênanter dan toegeven dat mijn vagina in bad water opzuigt dat er na enkele minuten weer uitloopt wanneer ik rechtsta. Wat? Ik zei BIJNA.
 
Telt mijn kleedje als miskoop of denk ik dat enkel omdat de kost-per-draagbeurt-berekening (€87,5 per keer) nogal duur uitvalt? En hoe zit dat als jullie in bad gaan?
 
Ik hoor het graag!
 
X
 
Lenalena
 

24 april 2014

Diamanten voor iedereen! Maar dan in't Italiaans.


De tijd dat diamanten uitsluitend best friends waren met rich girls of girls with sugardaddies of girls die keigoed kunnen tennissen en daarvoor zo’n mottige diamanten raket krijgen, is voorbij. VOORBIJ! Diamanten voor iedereen zeg ik u! DIAMANTI PER TUTTI! Dat is Italiaans, ja. Want alles is mooier in het Italiaans. Echt. Neem nu  a fiss’i mammita. Prachtig, niet? Moest ik een koffiebar openen, ik zou hem a fiss’i mammita noemen. Want niemand vermoedt dat het eigenlijk 'je moeders kut' betekent. (don’t look so shocked: we’ve ALL been there.)

Diamanti Per Tutti is een Belgisch juwelenmerk dat aan 5 bloggers vroeg om elkaar kort te interviewen en te fotograferen met hun favoriete Diamanti Per Tutti juweel. Een soort blogger speeddate. Geen eindeloze small talk, maar BAM: meteen vijf vragen die wat dieper graven dan ‘en hoe is’t voor de rest?’

Ik had het geluk dat ik Ruth van The Merrymakers mocht interviewen. Van alle deelnemende bloggers (waaronder ook Nathalie van The Merrymakers, Annebeth van The Styling Dutchman en Patricia van No Glitter No Glory) kende ik Ruth het minste, wat het meteen ook spannend maakte. 

Waarom ik fan ben van Ruth? Dude, bekijk eender welke outfitpost van haar. Zij is een van die vrouwen die een geen toeters en bellen-outfit als een skinny jeans, oversized trui en booties kan dragen en niets meer nodig heeft omdat ze zo'n attitude uitstraalt. Supermodel galore.

We ontmoetten elkaar maar kort, maar door de vragen die ik haar stelde, heb ik toch het gevoel dat ik haar al een beetje ken. Meer dan wanneer je een uur small talk zou voeren.

Dus wanneer je volgende keer in een koffiebar op je chai latte staat te wachten, vraag dan niet: 'en hoe is’t voor de rest?', maar vraag eens ‘wie of wat heeft van jou de persoon gemaakt die je vandaag bent?’ En BAM! Je leven zal meteen een stuk interessanter worden. Gratis tip!

Et voilà, de ravissante Ruth van The Merrymakers:


Who or what influenced you to be who you are right now?


In the first place I would say my parents and my sister, I really don’t know who I would have become without them! And of course all the great friends I met during the years but also the less interesting people I got to cope with. Most of the time you learn more out of difficult situations than when everything is going easy and planned. Life just gets more interesting when you’re not in your comfort zone and you get to discover new things in life all by yourself. 


What’s you power song?


I actually have two extremely different power songs. The first one is Beat It from Michael Jackson which always helps me to blow off some steam. And the second one is Crosses from José Gonzalez, that voice, the lyrics, the way he sings it and the simple beauty of that song just give me goosebumps every singe time.


Which fictional character would you like to be?


That's the most easy question :) And everyone who knows me well is going to laugh right now cause it's so predictive: wolverine from the X-men! I've been obsessed with this Marvel character since I was really young. He's extremely powerful and very kind and respectful at the same time, a combination you rarely see in real life.


Do you have a favorite quote?


„We’re all spiritual beings having a human experience”


I don’t actually think we all are spiritual beings, some people just don’t care and only believe in the rational part of life, but for me it just emphasizes the fact that we have to look at the inside and not the outside. It’s the soul that’s the most important part of our body!


What makes you a good friend?


My name actually means friend / friendship and that’s why I got the “friend” tattoo on my right wrist. For me friendship is truly important and I try to be the best friend as possible. Personally I think I’m a loyal friend, I like listening and I’m always there when someone needs me. 

Meer bloggerspeeddatemateriaal? Check hier het interview van Merrymaker Nathalie met No Glitter No Glory Patricia, hier het interview van Patricia met Styling Dutchman Annebeth en hier het interview van Annebeth met mij. Morgen verschijnt op The Merrymakers blog het laatste interview tussen Ruth en Nathalie. Zeker checken.

Toedels dudes!

x
 
lenalena

Oh wacht, Rihanna wil ook nog iets zeggen:



19 februari 2014

Het handboek van de moderne vrouw


FADE IN:

scène 1

INT. KOFFIEHUIS ANTWERPEN – DAG

Twee meisjes praten en drinken koffie. Meisje 2 heeft haar handtas open op de tafel staan: even vol en georganiseerd als een doos Pringles.

                                                MEISJE 1
                                    Hebt gij ook plakkers bij?

                                                MEISJE 2
                                    Ja, maar ik ga wel efkes moeten zoeken.
– Gevonden!

1 seconde zat ertussen. Tussen de veronderstelling dat ze Mary Poppinsgewijs diep in haar handtas zou moeten duiken en het moment waarop ze de pleisters in haar hand had. In een speciaal daarvoor voorzien plastic doosje. DURRRRR!
Ik heb het hier over mijn goede vriendin Femke Van den please vermeld mijn naam niet op uw blog, Lena.

Femke is zo’n ‘what’s in my bag’ vrouw. Je kent het type wel: zoals beauty en fashion bloggers die alles uit hun handtas halen en het vastleggen op foto of video. Omdat andere vrouwen daar graag naar kijken. 

Wat mij altijd verbaast, is dit: NIEMAND van die vrouwen schaamt zich over de inhoud van haar handtas. Ze zijn zelfs trots. Het is alsof ze allemaal zeggen: kijk eens hoe glamoureus en georganiseerd ik ben. Niemand van die vrouwen heeft een bruine vlek in hun handtas van die keer dat een nagelvijl een brik chocomelk doorboorde. Drinkt er dan niemand chocomelk? Tssss, ik vind dat ongeloofwaardig.

Mijn handtas is verboden terrein. De enigen die in mijn handtas mogen rommelen zonder angst voor een tirade en een resem ongeloofwaardige excuses voor de rommel (“ja maar ik denk dat er ’s nachts een familie koala’s in leeft”), zijn mijn poezen. En dan enkel omdat ze mij helpen orde te houden door er af en toe KEIBLIJ een half opgegeten croissant uit te sleuren.

Bestaat er hoop voor vrouwen zoals ik? JA. En de hoop heet Diane Von Furstenberg. Haar oplossing voor vrouwen die hun handtas volproppen met chips, boeken en nagellak als daar plaats voor is? Een kleine handtas. DVF heeft daar geen patent op natuurlijk, maar met een wijsheid uit het handboek van de moderne vrouw in het achterhoofd:

Bevindt een vrouw zich in het dertigerjarenrijk,
Is het hoog tijd voor haar eerste designerbijk.

In New York kocht ik deze beauty die volgens Diane enkel groot genoeg is voor je creditcard, telefoon, sleutels en lipstick. Niet voor chocomelk. Echt niet. Ik heb het nagevraagd.
 
Nadat ik van dat gruwelijke nieuws bekomen was, voelde ik wat ik eigenlijk altijd al geweten had: mijn eerste designer tas zou van mij een andere vrouw maken. Een betere. De beste. Een what’s in my bag vrouw.

Maar is het echt wel zo simpel? –JA!
Durf ik zonder schaamte mijn DVF handtas openen voor iedereen? –Na het verstoppen van een volgesnoten, krakende papieren zakdoek, JA!
Eind goed al goed? - Hm. Niet helemaal.

Mijn poezen…die waren ongelukkig! Teleurgesteld keken ze naar mijn kleine DVF en miauwden ze in koor "Waar de fok zijn ons koffiekoeken?!"
             
Het brak mijn crazy cat lady hart. Ik moest actie ondernemen. Om de huisvrede te bewaren, sleur ik sinds dan naast mijn 1e designer bag ook een Patti Smith tote bag mee om half opgegeten croissants in te vervoeren… En –omdat ik dan toch al bezig ben- ook nog een tiental lippenstiften, boeken, magazines, een agenda, losse Tic Tacs en kasticketjes die ik rond mijn kauwgom kan verfrommelen.

Cats love croissants
 
Met andere woorden: missie KEIHARD ... geslaagd! Ah ja, want een totebag is geen handtas. Voor tote bags bestaan geen regels. En het beste van al? Hij is zwart. De chocomelkvlekken zijn er nog, maar je ziet ze niet.

scène 2

INT. KOFFIEHUIS ANTWERPEN– DAG

Een vrouw, alleen aan een tafel, drinkt een decadente koffie (slagroom + Smarties). Ze bladert in het handboek van de moderne vrouw. Haar oog valt op een quote.

                                                            VOICE OVER VROUW
Ook al draagt de vrouw een designer tas,
ze blijft de slons die ze altijd was.

Vrouw kijkt betrapt rond zich. Ze kucht en scheurt terwijl in een trek het blad uit het boek. Spuwt kauwgom in het blad. Verfrommelt blad. Steekt verfrommeld blad in totebag.

FADE OUT.


Blij in NY na mijn life changing aankoop
 
En jullie? Hoe zit dat met de inhoud van jullie handtas? En zijn jullie tote girls of designerbijk chicks?

x

Lenalena



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...