Wanda Jackson zou jaloers zijn op mijn kleedje.

Dudes! Ik ben eindelijk terug met een outfitpost. Vroeger zou echt niet verantwoord geweest zijn: ik zat met een lekkend oog ten gevolge van de chemo. En had bijgevolg last van uitgelopen "Simonneke van Thuis make-up". 

Serieus. Dus gebeurde er dit:

Dokter: 

Ik ga met een naald uw traankanaal doorprikken.

Lenalena: 

Doet dat pijn?

Dokter: 

Nee, dat is vooral ongemakkelijk. *PRIK*

Lenalena: 

Aaaah-lalala.

Dokter: 

Amai, gij hebt wel een héél klein traankanaal.

Lenalena: 

Misschien is het gezwollen door te wenen: ik heb gisterenavond naar Titanic gekeken.

Dokter: 

Nee, 't is echt klein. Ik zou dat liefst onder verdoving doen. Kom later terug, ik geef een inspuiting onder uw oog en dan kan ik rustig doorprikken.

Lenalena: 

(ik ben moe, wil naar huis, heb écht geen zin om later terug te komen) 

Nee, we gaan nog één keer proberen, prik maar eens GOED door.

Dokter: 

*PRI-I-I-I-I-I-K!*

Lenalena: 

God miljaaaaaaaaaar!

Dokter: 

Ja, ik zit erdoor. 

Lenalena: 

Is het dan opgelost?

Dokter: 

Nee, want uw traankanaal was niet verstopt.

Leen: 

Aaaaaaargh!

Maar ‘t is dus vanzelf overgegaan. Voorts is de stralingskuur begonnen en mag ik voorlopig geen décolleté dragen. SAY WHAT?! Kent ge het principe ‘geen vies gezicht trekken wanneer de klok twaalf uur slaat, want dan blijft uw gezicht VOOR ALTIJD zo staan’? In mijn geval wordt het: 'wanneer uw décolleté nu een beetje rood zou worden door de zon, blijft die kleur door de bestraling VOOR ALTIJD.’ En plus hebben ze ook nog een tattoo gezet tussen mijn tieten die op een meeëter lijkt, daar vertel ik volgende keer wel iets over. 

We zijn momenteel 2 weken ver en het geen décolleté dragen komt nu al mijn strot uit. Net zoals toen ik voor ELLE een maand hetzelfde hoog uitgesneden kleedje moest dragen. Ik mis mijn décolleté. Poeh.

Dus is hier -in tegenstelling tot vorige keer- mijn tietloze maar franjerijke outfitpost. Met bijpassende soundtrack van franjequeen Wanda Jackson. 

Ik hoop dat wanneer ik 80 ben, ik nog in mijn franjekleed pas. En dat ik dan even cool kan staan shaken met een hete jongere Jack White. 

Geen BH volgende keer!

Neenee, maar ik wou dus bewust een vogelverschrikker nadoen hè.

Het kleedje en de legging zijn van de H&M FAA collectie. Het vroeg veel discipline om niet met elk stuk naar de kassa te lopen. Maar eigenlijk... Shoppen voor een goed doel (25% van de opbrengst gaat naar het vergroten van de bewustwording rond safe sex) is niet echt shoppen. Eerder 'helpen'! Niet? Dus kocht ik de bustier ook. Nu nog een miniliposuctie. Of zo'n spray-on sixpack!

De moustache-ring is een hit bij de verpleegsters. "Groeit uw haar al terug?" "Ja, kijk: ik heb zelfs al een snor." De ring komt van Rings'n'Things, een aanrader. Super cheap!

Toedels, dudes!

Kleedje + legging + schoenen: H&M  ::  Sjaal: Veritas  ::  Zonnebril: Nasty Gal  ::  Moustache-ring: Rings'n'Things

Mooi zou ik het nu niet noemen.

Amai dat is lang geleden! Ge dacht toch niet dat ik dood was zeker?

Geen paniek: ik was rustig aan het nagenieten van de laatste chemo. De LAATSTE! Ook wel gekend als ‘de chemo die me leerde dat “last but not least” geen hol gezegde is.’

Maar genoeg kankerpraat, let’s talk fashion. Of nee. Muziek. Of allebei!

De muziek die ik speel terwijl ik mee aankleed, heeft een heel grote invloed op de gekozen outfit. Muziek doet dat. Het kan je een extra boost geven wanneer je voor de spiegel staat en twijfelt 'kan ik zo wel buiten komen?'.

Maar als je daar ’s ochtends geen tijd voor hebt (niet iedereen kent de geneugten van het ziekteverlof), is er nog de themesong-methode van Ally McBeal die je doorheen heel de dag kan toepassen om je een boost te geven. (Ik schreef er een paar jaar geleden hier een hele post over.)

Mijn themesongs veranderen naarmate er nieuwe fases aanbreken. Ze geven kracht wanneer je eigenlijk onder een deken zou willen kruipen of beginnen wenen en plein public.

Mijn ‘oh nee ik heb kanker’ themesong was Delay van Intergalactic Lovers. Op endless repeat in mijn hoofd terwijl ik onder honderden scanners moest of voor de zoveelste keer naar een operatiekamer gerold werd.

De ‘amai die chemo is niet om te lachen’ fase, werd vrolijk opgeluisterd door Hold On van Alabama Shakes.

En nu! Het lied van de wederopbouw. Get Myself Together van de über fabuleuze Robyn.

En het Robyn lied inspireerde op zich dan weer een outfit die mij een boost moest geven en zo is de cirkel rond.

Iets meer dan een jaar geleden zag ik Robyn in Club 69. Ze zag er weer oh zo eigenzinnig uit: een legging met afschuwelijke print, platforms en een jeans die kapotgeknipt was tot hij leek op de gereedschapsriem van Bob De Bouwer.

foto: StuBru

 Zo cool. Of zo lelijk? Interessant in elk geval. Dus ik knipte eens thuisgekomen ook een jeans kapot. En ta-dah:

Zeg ook 'hallo' aan mijn Barbiefoef!

Toegegeven: als ik deze outfit draag, doe ik een zwart kort rokje aan om het Barbiefoef-effect te vermijden. Maar voor de outfitpost wou ik full on Robyn gaan.

En full on tieten, ja. Ik ben gewoon zo blij dat ik ze nog heb, dat ik liefst elke dag topless zou rondlopen. Maar ik wil er nu ook weer niet 'zo'n blog' van maken. Hot Marijke zou het nooit te boven komen.

                          

"Is dat nu mooi?" Nee, natuurlijk is dat niet mooi. Maar wat dan wel...? Ik luister!

Toedels, my dudes en tot gauwer dan vorige keer!

X

Sjaal: Veritas  ::  Body: American Apparel  ::  Legging: H&M :: Jeans: DIY  :: Schoenen: Jeffrey Campbell

Erfstuk.

Bij veel fashion bloggers gaat het zo: “This vintage YSL used to be my mom’s. Now I wear it.” Of nog irritanter: “My grandma left me this 2.55 Chanel bag. My grandfather bought it for her as an anniversary present.”

Ja. Tof. De duurste winkel waar wij ooit gingen shoppen was een ESPRIT. En ja, ik heb nog een kokerrok van ESPRIT die mijn mama droeg op mijn eerste communie. Maar dat klinkt niet even cool hè?

Nu is er een familiestuk dat misschien iets cooler is. Een leren biker jacket. Mijn nonkel was 18 toen hij hem kocht. De ironie? Ik heb in heel mijn leven nog nooit meer op de 18 jarige versie van mijn nonkel geleken. Lees: ik heb er nog nooit zo mannelijk uitgezien. Geen haar (pluis buiten beschouwing gelaten) en geen vrouwelijke wimpers meer. En nog maar 1, 5 wenkbrauw. Niet dat mijn nonkel dat laatste ook heeft, maar ik wou het gewoon even meegeven.

Het enige probleem? Het is een wel heel mannelijk model aan de schouders. Als je zo groot en elegant bent als een Hannelore Knuts, kom je daar mee weg. Ik ben klein en struikel vaak. 

Wat jullie? To wear or not to wear? That's the fashion blogger’s question…            

En dit vond ik nog in een van de zakken:

VINTAGE STIMOROL! Eat that, Chanel.

En om af te sluiten nog de perfecte track voor deze outfit. Zet hem op terwijl je een comment achterlaat!

Toedels, dudes!