woensdag 27 juni 2012

Het gaat WEERAL over haar.


Het is denk ik een beetje hetzelfde als heel langzaamaan verdikken. 100 gram hier, 400 gram daar na een week alleen chips te eten tijdens uw regels, etc, etc. 
En dan komt plots de dag dat ge uw jeans niet meer dichtkrijgt. En niet een jeans die pas gewassen is (want wie krijgt die dicht?), maar één die al een paar weken semi-vuil en goed ingedragen op de vloer van uw slaapkamer ligt. Frons frons. Toch maar eens op de weegschaal gaan staan en HOLY CRAP. We zijn 4 kilo bijgekomen. Maar het ging zo geleidelijk aan dat ge er niks van merkte.

Ik was kaal. Dan: pluisje hier, pluisje daar. Oh kijk, langs de zijkant staat plots wat haar. Het midden blijft Larry David-gewijs kaal. Even later staat ook daar wat haar. Maar ge ziet er nog los door. Dat wordt dan wat dikker. En dan komt de dag dat ge denkt: kan ik hier nu al mee naar buiten? Gisteren nog niet, waarom vandaag dan wel? Is dit nu een hoofd vol haar? Ik was toch kaal? En ziet het eruit als een post-chemo kapsel of zijn er mensen die zo vrijwillig zouden rondlopen?

U BESLIST! Maar het moest snel want... kan ik morgen zo de wei van Werchter op?

Crappy Hipstamatic foto, maar de Kodak was plat en ik moest het NU weten.
En ge moet niet denken lief te zijn door te zeggen: ‘Ja Lena! Welkom terug in onze wereld vol haar!’ als ge eigenlijk denkt dat het nog niet echt toonbaar is. Want daar doet ge mij geen plezier mee. Wees eerlijk. En hebt ge tips over hoe ik dit manwijf-truckerskapsel wat vrouwelijker en meer fun (want toegegeven: turbans zijn kleurrijk en FUN!) kan maken: laat het mij weten.

Ciao, bellas!

X

dinsdag 19 juni 2012

HAAR!



Lezer: Oh neeeee! Gaat ze nu weer beginnen zagen over het feit dat ze geen haar heeft? Ge had kanker, we weten het, ‘T IS AL GOED!

Ik: Nee, het gaat over iets kei-anders. En daarbij: ik heb al terug wat haar. Op meer dan één plaats zelfs.

Voor ge nu ongewenste beeldflitsen krijgt van oksel-en schaamhaar (of is het al te laat?) even verduidelijken dat ik het ook daar niet over heb. Waarover dan wel?

We waren onlangs in Parijs op een rommelmarkt. Eén standje had allerlei antieke juwelen. Parelkettingen, met steentjes bezette ringen etc. Maar er was één hangertje dat mijn aandacht trok. Een soort glazen doosje met een euh… bijzondere inhoud. Diamantjes? Goud? Nee: HAAR! Echt mensenhaar! Ik moest denken aan Alexander McQueen die in de stukken van zijn afstudeercollectie ‘Jack The Ripper Stalks His Victims’ echt mensenhaar (vaak zijn eigen haar) naaide. En aan de vrouwen die aan het einde van de 19e eeuw–zo vertelde de marktkramer mij- het haar van hun geliefden bijhielden in kleine doosjes of die van hun eigen haar juwelen vlochten voor hun loverboy. ZO ROMANTISCH.

Ik was compleet hyper na mijn aankoop, je zou gedacht hebben dat ik een echte McQueen op de kop getikt had. Eens thuisgekomen, haalde ik het juweel weer boven en dacht ik: SILLY BITCH! THAT SHIT CRAY! (Ik praat altijd Jay-Z’s en Kanye West’s tegen mezelf) Het is vrij goor eigenlijk. Er zitten zelfs schilfertjes tussen. (Totaal aanvaardbaar: Head & Shoulders bestaat pas sinds de fifties.) Maar ik heb het wel voor dingen die eerder merkwaardig dan mooi zijn.


Dan nog deze omdat een titshot al veel te lang geleden was. En nee, dat zwarte puntje tussen mijn tieten is géén meeëter, dus hou uw nijpgrage handjes maar binnen. Het is een écht getatoeëerd puntje dat 'nodig was' voor de bestraling. MOTHERFUCKERS.



Is het haarjuweel een trend (hoewel ik sterk betwijfel dat het er een wordt) die je wil uitproberen maar wil je dan wel een exemplaar ZONDER pellekes? Dat kan! Het geweldige Filles à Papa heeft een haarketting! Geen menselijk haar wel. Bummer. 

Tess necklace van Filles à Papa
De vraag is nu: is mijn haarjuweel draagbaar? Gaan mensen tegenover mij aan tafel hun eten nog binnenkrijgen of gaan ze constant het gevoel hebben dat er iets tussen hun tanden zit? En vooral: zou ik de man -die blijkbaar zo fantastisch was dat zijn haar bewaard moest worden in een juweel- kunnen klonen?

Wat jullie, dudes? 

vrijdag 1 juni 2012

Mix 'n' ... don't match.


Er zijn mensen die de kleur van hun handtas coördineren met de kleur van hun schoenen. Of die hun nagellak aanpassen naargelang de tinten van hun kledij. Dat ziet er dan vaak heel ‘juist’ uit zo’n outfit. Dat klopt. Ik ga eerlijk zijn: ik ben daar veel te lui voor. Als de dingen bij mij kloppen, is dat meestal toeval. Aan de outfit die ik zondag droeg, klopt niks. Maar wat maakt het eigenlijk uit?







De print van de schoenen past niet bij de turban (ik maak mezelf nochtans al maanden wijs dat dat moet), de print van het kraagje maakt alles nog erger maar ik had iets nodig rond mijn nek zodat er geen ‘verbrandingsgevaar’ zou zijn. Want zoals ik eerder al vertelde: de huid die verbrand is door de stralen mag absoluut niet verbranden door de zon. Anders blijft die huid VOOR ALTIJD rood. Dat is lang. 

Een verpleegster suggereerde: draag anders een sjaaltje rond uw nek? Ik zei: ja, maar ik draag al een sjaal op mijn hoofd. Ze bekeek mij met de beste ‘en dan?’ blik die ze had. Ik lachte eens vriendelijk en besliste op dat moment om nooit stijladvies te volgen van iemand met Crocs.  


De handtas kocht ik vorig weekend in de Parijse vintage winkel THANX GOD I’M A VIP waar ik een grondige haat voor Yves Saint Laurent ontwikkelde. Er hing een prachtige YSL broek in maat 36 –mijn maat: te klein. Ik pas de 38. Ook te klein. Yves Saint Laurent... Dickhead.

De verkoopster moet mijn malcontentement gevoeld hebben want hoewel ze de polka dot kraagjes eigenlijk verkochten, heb ik er gewoon eentje meegekregen. Suck that monsieur ‘je n’aime pas les filles avec junk in leur trunk’.

Unlike Sir Mix-A-Lot. 



De eigenares vertelde me dat THANX GOD I’M A VIP binnenkort ook een webshop opent. Zeker checken als je designer stuff aan een heel redelijke prijs zoekt. Wat je ook moet checken als je binnenkort in Parijs bent: de Marc Jacobs Louis Vuitton expo. (Check hier een filmpje als preview.)Vooral de immens grote Marc Jacobs videowall -een soort moodboard of mega Tumblr wall- was heel cool. Blijkt dat ik mijn affiniteit voor Barbra Streisand, Elisabeth Taylor, David Bowie en de film First Wives Club deel met Marc Jacobs. Ja, er zit een homo in mij.

Voorts kocht ik op een rommelmarkt het bizarste accessoire ooit. Ik vond het eerst zo zo cool en nu nog steeds, maar het is ook… vies. Echt vies eigenlijk. Wordt vervolgd!

En ieuw: op deze foto zie je hoe paarsverbrand het onder mijn oksel is. Partèèèè!

Toedels, dudes.

X

kleedje URBAN OUTFITTERS :: broek RIVER ISLAND :: schoenen JEFFREY CAMPBELL :: sjaal VERITAS :: kraagje + handtas THANX GOD I'M A VIP :: armbanden VINTAGE 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...